Dit schilderij toont een kind dat gehurkt zit tegen een muur, in een houding die zowel kwetsbaarheid als veerkracht uitstraalt. De warme, vurige kleuren achter hem suggereren een wereld die brandt van onrecht, maar ook van hoop. De blauwe kleding van het kind vormt een zacht contrast — een teken van onschuld in een harde omgeving.
De keuze voor olieverf op triplex versterkt de rauwheid van het thema: armoede is tastbaar, ruw, en raakt diep. De penseelstreken zijn expressief, alsof het verdriet, de stilte en de kracht van het kind voelbaar worden.
De boodschap van het werk is confronterend: we zien zoveel armoede, geweld en gebrokenheid dat onze ogen eraan gewend raken. We reageren minder, voelen minder, kijken sneller weg.
Dit schilderij dwingt de kijker om stil te staan — om opnieuw te zien wat we te vaak negeren.
Toch zijn er mensen en organisaties die wél opstaan, die wél een steen bijdragen, die wél kiezen voor liefde en gerechtigheid. Het werk is een eerbetoon aan hen.
Mijn eigen verhaal geeft dit schilderij een diepe, menselijke laag.
Ik heb een dochter die op straat leefde, niet omdat ze slecht was, maar omdat ze anders is — en niet begrepen werd. Autisme wordt vaak verkeerd geïnterpreteerd, en mensen kunnen hard zijn.
Maar God is aan het herstellen. Sinds 2023 is ze terug inmijn leven. Psalm 10 werd voor mij een anker: God ziet het onrecht, en Hij brengt recht.
In een nacht waarin de politie me belde omdat ze op blote voeten rondliep. Over momenten waarop ze in paniek raakte, niet begrepen werd, en soms drugs gebruikte om de pijn te verdoven. Over hoe haar schoenen en rugzak gestolen werden, en hoe wanhoop haar soms in een psychose duwde.
Mijn huis werd een toevluchtsoord — niet alleen voor haar, maar ook voor haar vrienden, daklozen die bij jou mogen douchen, eten, en even mens zijn.
Het schilderij krijgt hierdoor een profetische betekenis: God ziet de armen, en Hij roept ons op om hen te zien.
Ik benadrukt dat helpen van daklozen liefde vraagt, maar ook wijsheid. Niet elke vorm van hulp bouwt op. Soms is luisteren, eten geven, of even naast iemand zitten waardevoller dan geld. Soms leidt God je om wél te geven — maar dan vanuit zekerheid, niet vanuit schuld.
Je herinnert aan de gelijkenis van het bruiloftsmaal, waar armen werden uitgenodigd. Zo voelt jouw huis soms: een tafel waar gebroken mensen mogen zitten.
Mijn keuze om Tearfund te steunen en een jaar lang je tienden te geven aan het Pãn-Bila project in Burkina Faso maakt dit werk niet alleen artistiek, maar ook een daad van geloof.
Je gelooft dat wanneer je geeft, God de rest van je inkomsten beschermt — en je doet het met vreugde.
Dit schilderij is niet alleen een kunstwerk. Het is een getuigenis. Een oproep. Een herinnering dat armoede niet alleen cijfers zijn, maar mensen — met verhalen, pijn, dromen en hoop.