Eigen verhaal door Maaike
Dit kunstwerk is voor mij bijzonder persoonlijk. Het toont twee mensen die op afstand van elkaar zitten, elk op hun eigen bankje, maar verbonden door een dunne draad die tussen hen gespannen is. Die draad staat voor liefde, trouw en de kracht van woorden die over grenzen heen reiken. De bomen achter hen symboliseren groei, seizoen na seizoen, zelfs wanneer het leven hen uit elkaar trekt. De stenen ondergrond verwijst naar de realiteit van het leven: soms hard, soms ruw, maar altijd begaanbaar wanneer liefde de weg draagt.
Toen mijn jongste dochter naar Amerika verhuisde en trouwde met haar man, werd afstand een deel van ons leven.
Voor hun huwelijk (mijn dochter en haar man) was elk afscheid zwaar toen ze hem bezocht of andersom. Ze hadden beiden weinig verlofdagen, en elk bezoek was kostbaar. ’s Avonds bleef mijn dochter vaak tot twee uur ’s nachts wakker om met hem te chatten — twee werelden, twee tijdzones, maar één hart. Liefde zoekt altijd een weg.
Ook ikzelf vond liefde buiten België. En ik heb geleerd: wat God samenbrengt, kan geen mens scheiden. Liefde gaat door vuur, water en alle elementen heen. We vergeten soms dat wij zelf uit aarde gemaakt zijn — en dat onze woorden, wanneer we liefde spreken, door de wind worden gedragen naar degene voor wie ze bedoeld zijn.
Het levende water van Jezus geeft kracht om vol te houden. De overwinning is al behaald aan het kruis. Een hart dat brandt van liefde draagt elke strijd met heiligheid, zodat de fundering van waarheid en trouw blijft bestaan. Liefde geeft water aan de ziel, en uit dat water ontspringt vreugde.
De Schepper heeft Zijn winden ingezet om woorden van waarheid te brengen. Wij zijn aardevaten, gevormd tot Zijn eer. Wanneer Zijn Geest in ons werkt, leidt Hij ons op rechte paden, om te zegenen en om Zijn beloften te vervullen.
In de Bijbel zien we hoe mensen verbonden werden met de schepping en met elkaar:
Wanneer Gods Geest in ons woont, zijn we in Christus gezeteld. Dan mogen we autoriteit nemen over de elementen — niet om ze te aanbidden, maar om te erkennen dat de God IK BEN in ons leeft.
Dit kunstwerk vertelt precies dat: Wanneer we onze beloften uitspreken, verbinden we ons met elkaar. En wat God samenbrengt, mag de mens niet scheiden.
Job sloot zelfs een verbond met de stenen en dieren van het veld, en God gaf hem vrede. David sloot een zoutverbond, waarvan het bewijs nog steeds zichtbaar is in Israël bij de Dode Zee. Woont Gods Geest in ons, dan zijn we in Christus gezeteld en mogen we autoriteit nemen over de elementen, zonder ze te aanbidden. De God ‘IK BEN’ leeft in ons lichaam.
Wanneer we onze beloften uitspreken hechten we ons aan elkaar en wat God samenbrengt mag de mens niet scheiden